|
Zgromadzenie Sióstr Najświętszego Imienia Jezus
Jednym z nich jest bezhabitowe Zgromadzenie Sióstr Najświętszego Imienia
Jezus pod opieką Maryi Panny Wspomożenia Wiernych, założone w 1887 r. Jego
powstanie i charakter ściśle wiążą się z kasatą zakonów w zaborze rosyjskim,
po upadku powstania styczniowego. Zaborcy chcieli doprowadzić do całkowitego
zniszczenia życia religijnego Polaków przez kasatę zgromadzeń zakonnych i
zakaz przyjmowania nowych kandydatów. Do konfesjonału Ojca Założyciela
przychodziło wiele dziewcząt pragnących służyć Bogu. Dziewczętom radził, aby
prowadziły życie zakonne ukryte, bez habitu. W taki sposób mogły uniknąć
prześladowania i prowadzić swoją działalność niezauważalną przez zaborców.
To, co charakteryzowało O. Honorata to zawierzenie Opatrzności Bożej,
odczytywanie i pełnienie Woli Bożej.
O. Honorat miał także niezwykły dar czytania w ludzkich duszach, był znanym
i świetnym spowiednikiem. Wszystko, co działo się w życiu Założyciela, on
sam przypisywał i oddawał w ręce Maryi, przez nią szedł do Jezusa. Hasło
jego życia brzmiało Tuus Totus - Cały Twój (Maryjo). Umarł na progu wolnej
Polski 16 grudnia 1916 r.
Współzałożycielką Zgromadzenia była Sługa Boża Franciszka Maria Witkowska.
Mając dwadzieścia lat, na polecenie błogosławionego ojca Honorata,
zorganizowała życie i działalność pierwszych sióstr. Na początku istnienia
siostry prowadziły apostolską posługę wśród rękodzielniczek, zmierzając do
religijnego i moralnego odrodzenia tej grupy społecznej.
Matka Franciszka Witkowska odznaczała się umiłowaniem Jezusa ukrytego w
Najświętszym Sakramencie oraz szczególną czcią Najświętszej Maryi Panny
Wspomożenia Wiernych, której wraz z siostrami oddała się w niewolę. Żyła
krótko, w ciągu zaledwie ośmiu lat kierowania Zgromadzeniem, otworzyła osiem
domów zakonnych. Przynaglona prześladowaniem Kościoła w zaborze rosyjskim,
10 grudnia 1893 r. złożyła ofiarę z życia za wolność i rozwój Kościoła. W
momencie jej śmierci żyło i pracowało w nich około 100 sióstr. Zmarła w
opinii świętości 26 października 1895 r. w Otwocku. Celem zgromadzenia jest
religijna odnowa środowiska, w którym siostry żyją. Siostry Imienia Jezus
nie noszą habitu, zgodnie z charyzmatem prowadzą życie zakonne na sposób
cichego i ukrytego życia Jezusa Chrystusa i Jego Matki w Nazarecie, bez
żadnych zewnętrznych oznak zakonnych.
Najbardziej charakterystycznym elementem duchowym w charyzmacie zgromadzenia
jest poświęcenie się sióstr za wolność i rozwój Kościoła. Aktu tego dokonuje
się w momencie ślubów wieczystych. Oznacza to, że siostry ofiarują wszystkie
modlitwy, prace i cierpienia, łącznie z gotowością oddania życia, za Kościół.
Stałą praktyką jest też modlitwa za kapłanów. Siostry Imienia Jezus
naśladują ciche i ukryte życie eucharystyczne, zamieszkując wśród ludzi w
sposób sakramentalny, przybliżając im Jezusa i ukazując wartość pracy,
pełnionej w duchu ewangelicznym.
Dziś również siostry wszędzie i na wszelkie sposoby, pragną nieść Imię Jezus
na krańce świata, służyć każdemu spotkanemu człowiekowi i mówić: Jezus Cię
Kocha!
Czynią to poprzez swiadectwo swojego życia, modlitwę, pokutę, pracę w różnych
zawodach, zarówno w instytucjach kościelnych, jak też swieckich. Celem
apostolskim Zgromadzenia jest także otoczenie opieką moralną dziewcząt i
kobiet pracujących zawodowo. Podejmują pracę misyjną na różnych kontynentach
świata. Obecnie Zgromadzenie rozwija swą działalność w 24 placówkach, w
Polsce, oraz za granicą w Anglii, Kanadzie, Namibii, Litwie i Słowacji.
Włączają się w różne prace przy parafiach: przygotowują dzieci i młodzież do
sakramentów świętych, opiekują się parafialnymi grupami dziecięcymi,
młodzieżowymi i osób dorosłych. Wspomagają także miejscowych księży w
przygotowywaniu różnych uroczystości, dbają o wystrój kościołów, pomagają w
organizowaniu pielgrzymek i wypoczynku dla dzieci i młodzieży. Wzorem Matki
Założycielki chcą „ukochać Boga i dać Go innym ukochać”.
W nowym tysiącleciu siostry pragną pomóc współczesnemu człowiekowi,
zagubionemu w szybkim tempie materialnego życia, które różnymi hasłami
próbuje rzekomo uszczęśliwić narody i społeczeństwa niszcząc pierwiastki
duchowe.
Powołanie zakonne to poświęcenie siebie dla innych poprzez odmawianie sobie
rozrywek, uciech światowych i szczęścia małżeńskiego.
W roku 1946 Zgromadzenie zostało zatwierdzone przez Stolicę Apostolską.
Droga do życia zakonnego nie jest łatwa. Pierwszy krok to tzw. Aspirat,
który trwa kilka miesięcy. Jest to czas przyglądania się wspólnocie,
stawiania Bogu pytania: Panie, co chcesz, abym uczyniła?
Postulat: Jest okresem weryfikacji i uzasadniania wyboru drogi życia. Trwa
pół roku.
Nowicjat: Jest czasem bezpośredniego przygotowania do złożenia pierwszych
ślubów. Wypełnia pogłębianie znajomości Pisma Św. oraz Ustaw Zgromadzenia.
Trwa dwa lata.
Juniorat: W tym czsie siostry rozwijają głęboką więź z Jezusem oraz
przygotowują się zgodnie z potrzebami zgromadzenia, swoimi zainteresowaniami,
zdolnościami i możliwościami, do przyszłej pracy. Trwa sześć lat.
Po okresie formacji siostry oddają się Jezusowi, swemu Oblubieńcowi na wieki.
Składają również ofiarę ze swojego życia za wolność i rozwój Kościoła
Świętego.
W dniu 7 marca 1976 roku Siostry Imienia Jezus zostały zaproszone przez J.E.
Ks. Biskupa Raymond Roy, diecezji St. Paul w Prowincji Alberta, do pomocy
Kościołowi powszechnemu w Kanadzie. Pierwszym miejscem, w którym siostry
zamieszkały była miejscowość Radway, w niedalekiej odległości od Edmonton.
Po przygotowaniu domu w miejscowoćci Smoky Lake, również w Albercie, siostry
znalazły tam stałe miejsce i rozpoczęły tam swoją działalność przy kościele
„Our Lady of the Atonement” oraz podjęły pracę wśród chorych w
szpitalach i opiekę w prywatnych domach ludzi starszych. W roku 1990,
Siostry otworzyły również swą placówkę w Edmonton na terenie Parafii Matki
Bożej Królowej Polski i zaczęły pracę przy ludziach chorych i wśród dzieci.
Poza regularnymi zajęciami i modlitwą, Siostry pracują charytatywnie w
kościele MBKP, między innymi jako katachetki, szafarze nadzwyczajni,
prowadzą schole dziecięcą oraz służą pomocą kościołowi.
Swięty Franciszek z Asyżu jest wzorem postawy, która cechuje Siostry Imienia
Jezus. Założył on Zakon, który nie tylko odnowił Kościół wtedy, ale czyni to
nadal przez duchowych ludzi czynu. Wypowiedział wtedy słowa, które są
aktualne do czasów teraźniejszych: „Musimy zastąpić
nienawiść - miłością, zemstę - przebaczeniem, musimy
nauczać, by przezwyciężyć ignorancję, musimy wzmacniać wiarę, budzić nadzieję
i nieść radość tam, gdzie jest rozpacz i smutek”.
P.S. Siostry w Edmonton chętnie udzielą informacji dziewczętom, które są
zainteresowane życiem zakonnym opartym na ideałach Zgromadzenia Sióstr
Najświętszego Imienia Jezus.
Galerie Zdjęć:
Kontakt:
Siostry Najświętszego Imienia Jezus
8835 - 91 Street
Edmonton, AB
T6C 3N3
Tel.: 780-440-1082
|
|
